Choć prognozy pogody próbowały ostudzić zapał uczestników, 6 czerwca 2026 roku Bug pokazał swoje spokojne i harmonijne oblicze. W Świerżach słońce wprawdzie nie zachęcało do leniwego wypoczynku na piaszczystych łachach, ale nasi kajakarze szybko przekonali się, że trudno wymarzyć sobie lepsze warunki do wodnej wędrówki.

Przemierzyliśmy malownicze nadbużańskie łąki, kierując się ku okopskim zakolom, gdzie rzeka od wieków kreśli w krajobrazie fantazyjne meandry. To właśnie tam „szczury lądowe” zamieniły stały grunt na kajaki. Tegoroczna susza odsłoniła miejsca zwykle skrywane pod wodą – wystające konary i piaszczyste mielizny przypominały, że Bug, choć łagodny, wymaga uwagi i szacunku. Z każdym kolejnym zakrętem świat zwalniał. Monotonny szum wody przy burtach kajaków i kojący rytm wioseł działały niczym najlepsza kołysanka. Niektórzy uczestnicy – szczególnie najmłodsi – poddali się temu urokowi bez reszty, drzemiąc podczas spływu i nabierając sił na dalszą drogę.

Na mecie czekała zasłużona nagroda za trud wodnej wyprawy – odpoczynek wśród soczystej zieleni, śpiewu ptaków i majestatycznych nadbużańskich skarp rozciągających się wzdłuż granicy państwa. Tam czas płynął już inaczej. Rozmowom, śmiechom i wspomnieniom z trasy towarzyszyła wspólna zabawa. W ruch poszły rakietki do badmintona, a dzieci z niesłabnącą energią okupowały dmuchaniec, jakby zmęczenie było pojęciem zupełnie im obcym. To był dzień utkany z prostych przyjemności – bliskości natury, wspólnej aktywności i spotkania ludzi, których połączyła rzeka. Bug po raz kolejny udowodnił, że nie potrzebuje idealnej pogody, by zachwycać. Wystarczy odrobina chęci, kilka kajaków i otwartość na przygodę, którą zapisuje nurt rzeki.

Zapraszamy na kolejne spotkanie!